تبلیغات
صادق آنلاین - کدام عزاداری؟
صادق آنلاین
روزنوشت‌های یک صادق
سلام! از این که چند دقیقه‌ای مهمان وبلاگم هستید، خوشحالم؛ ممنون می‌شوم مرا از نظرات خود بهره‌مند سازید.
راستش خیلی مهم نیست چه عقیده‌ای داریم؛ مهم این است که انسانیم، می‌توانیم صادقانه با هم حرف بزنیم و حتی به هم عشق بورزیم!
لطفاً به تاریخ انتشار مطالب توجه کنید، امروز است!

کدام عزاداری؟

برخلاف نظر بعضی دوستان، من مخالف عزاداری نیستم فقط مشکلم در انحراف است، انحرافی که دارد حسین را از ما می‌گیرد و یک حسین تقلبی به ما معرفی می‌کند.
بهترین حمله برای حریف، دفاع بد است؛ اثرات مخرب دفاع بد از دین به مراتب از حمله‌ی مستقیم به دین، بیشتر و بیشتر است. امام حسین را خودمان داریم خراب می‌کنیم، شبیخون فرهنگی علاوه بر حمله‌ی مستقیم، تمرکزش را بر همین سوتی‌ها و بد دفاع کردن‌ها گذاشته، بر همین اساس است که مسئولین امنیتی، تایید کننده‌ی بعضی هیئت‌ها و کانون‌های به اصطلاح مذهبی نیستند و خیلی محتاطانه و با دلایلی خاص، در مجالسشان شرکت می‌کنند.
به راستی هدف از شرکت در عزاداری‌ها و به سر و سینه زدن‌ها چیست؟ مگر نه این که قرار است اخلاق دینی و ارزش‌های دینی و تمام چیزهایی که قرار است در یک شخصیت دینی وجود داشته باشد تبلیغ شود؟ و ملت به سمت متعالی شدن گام بردارند؟ آیا عزاداری‌های فعلی انسان‌ها را متعالی می‌کند و اخلاق و سجایای نیکو می‌بخشد؟
با این اوصاف در یک عزاداری خوب چه باید باشد؟ به نظرم سه عنصر باید در این مورد دخیل باشند:

اول عقل و منطق
همان طوری که امام حسین بارها و در سخنان متعدد قبل از عزیمت به سمت کوفه فرموده‌اند این حرکت یک حرکت منطقی وعقلانی بود. خلاصه‌ى این منطق هم این است كه وقتى شرایط وجود داشت و متناسب بود، وظیفه‌ى مسلمان، اقدام است، گیرم این اقدام با خطراتی مواجه شود.
مسأله آن‌قدر اهمیت دارد كه وقتى شخصى مثل حسین در مقابل این مسئله قرار مى‌گیرد، باید از جان خودش بگذرد و به میدان برود؛ این براى شیعیان باید تا روز قیامت درس باشد.
این مسئله‌ی "عمل به وظیفه با وجود خطرات" باید در همین مراسم‌ها تبیین شود و با گفتن و فریاد زدن " تشنه‌ی آب فراتم..." و "برمشامم می‌رسد هر لحظه..." به دست نمی‌آید.

دوم حماسه
خداوند در قرآن می‌فرماید: عزت از آن خدا و رسولش و مومنین است. قرار نیست امام و یارانش به خاطر درآمدن اشک مردم حقیر شوند، که متاسفانه دارند می‌شوند.
امام در اوج مظلومیت حماسی و عزتمند بود، آن جایى كه یك شب مهلت مى‌گیرد، عزتمندانه مهلت مى‌گیرد؛ همان جایى هم كه مى‌گوید: "هل من ناصرٍ ینصرنی" از موضع عزت و اقتدار است؛ آن جایى كه در بین راه مدینه تا كوفه با آدم‌هاى گوناگون برخورد مى‌كند و با آنها حرف مى‌زند و از بعضى از آن‌ها یارى مى‌گیرد، از موضع ضعف و ناتوانى نیست.
امامِ عزتمند درعزاداری‌ها فراموش شده، اصلا گویا عزت در امام وجود نداشته، امامِ دنبال آب و امامِ حقیری که در کربلا مستاصل و بدبخت، سر از تنش جدا می‌کنند و به شهادت می‌رسد؛ کجاست عزت؟ در تبیین عزت امام و یارانش چه قدم‌هایی چه شعرهایی و چه عزاداری‌هایی صورت گرفته؟

سوم عاطفه
من منکر بحث عاطفی در مورد حادثه‌ی عاشورا نیستم چون عاطفه در خود حادثه و هم در ادامه و استمرار حادثه، یك نقش تعیین‌كننده ایجاد كرده و باعث شده مرزى بین جریان عاشورایى و جریان شیعى با جریان‌هاى دیگر پیدا شود.
قدرت عاطفه، قدرت عظیمى است؛ از قول معصومین بسیار تاکید به گریستن (حتی حالت گریه گرفتن)، گریاندن و تشریح حادثه، شده. زینب در كوفه و شام منطقى حرف مى‌زنَد، اما مرثیه مى‌خوانَد؛ امام سجاد بر روى منبر شام، با عزت و صلابت بر حكومت اموى مى‌تازد، اما مرثیه مى‌خوانَد. این بحث احساسی و عاطفی باید ادامه داشته باشد، تا عواطف متوجه بشود.
در فضاى عاطفى و در فضاى عشق و محبت است كه مى‌توان خیلى از حقایق را فهمید، كه در خارج از این فضاها نمى‌توان فهمید.
در حقیقت فضای عاطفی بستری برای تبیین عناصر عقلانی و حماسی واقعه‌ی عاشوراست که متاسفانه مغفول واقع شده.

هر یك از این سه عنصر باید در عزاداری‌ها نقش داشته باشد؛ هم صرف پرداختن به عاطفه و فراموش كردن جنبه‌ى منطق و عقل كه در ماجراى عاشورا نهفته است، كوچك كردن حادثه است، هم فراموش كردن جنبه‌ى حماسه و عزت، ناقص كردن این حادثه‌ى عظیم و شكستن یك جواهر گران بهاست.

 

 


* در این مطلب نخواستم به تحریف‌های عاشورا که خود داستان مفصل دیگری ست بپردازم.
* همان طوری که پیداست، مطلب برداشت آزادی ست از بیانات مقام معظم رهبری.


پنجشنبه 25 آذر 1389 | 17:35 | خبری، تحلیلی | ()


herespnu
یکشنبه 28 آذر 1389 16:00
آپ هستم با:
متن رسمی افتتاحیه
آمدی کامنت یادت نره
www.herespnu.mihanblog.com
...
جمعه 26 آذر 1389 21:49
درسته مشکل اصلی ما هم با انحراف در عزاداری ها هست.
که یک حسین(ع)تقلبی به ما معرفی نکنند.و جامع ترین نقد وانحرافات را شهید مطهری ذکر کرده اند.ومراجع و رهبری عزیز هم تذکر میدهند.
ومسئولین امنیتی هم برای هیچکس شاخص وتایید کننده نیستند.
عقل ومنطق،حماسه،عاطفه همگی درست است.
اما نباید آنرا تعمیم داد به تمام هیئت ها.
ضمنا رهبری گفتند کلام من همین است که می گویم نه تفاسیر و برداشت ها ی شما.
شهید مطهری با دو لبه ی انحراف یعنی افراط(قمه زنی ،دوری از معارف عاشورا...)و تفریط(دور شدن از عزاداری های سنتی،و...)مبارزه کردند.که هم اکنون هر دو بصورت جدی وجود دارد.
نباید به بهانه پرداختن به معرفت عاشورا؛شور حسینی را تعطیل کرد وبرعکس.که هر دو مهم است.
ضمنا در مورد حسین حسین گفتن هم؛برخی از مداحانی که خدمت رهبری مداحی میکنند؛به قول شما "ایتس ایتس"میکنند.چه درحضور رهبری چه در هیئت ها خود.وهیچوقت رهبری وهیچکدام از مراجع نهی نکردند که شما نهی میکنید.
حتی درجلساتشان لخت هم میشوند که طبق برخی فتاوا مستحب هم هست.(اگر موجب گناه نشود)که نمیشود.
حتی درمجالس عزاداری بیت رهبری که فیلم برداری نمیشود لخت هم میشوند.
یکی از دوستان هم میگفت در مراسمات در محضر آقای بهجت که خصوصی تر بوده لخت میشدند.
وهیچوقت تذکر نداده اند.
نهایتا درسته این مراسمات شاید انسان کامل نسازد ولی هرچه داریم از این عزاداری هاست.
پاسخ صادق : شمایی که اسمت را نمیگذاری از ترس شناخته نشدن
1- هیچ مداحی در حضور رهبری ایتس ایتس نکرده و نمی کند
2- مداحی هایی که در بیت می شود لزوما مورد تایید آقا نیست
3- در مراسم های بیت تذکر جدی داده می شود که از برهنه شدن پرهیز کنید
4- نظر رهبری این است که عزاداری ها با لباس صورت بگیرد
5- یک زمانی قمه هم مستحب بود!!
6- افرادی که با اسلام و مردم پیش نیایند خودشان حذف می شوند. عقاید قاجاریه و پوسیده و نخ نما شده رو به نابودی ست.
7- همان طوری که نوشتم این ها برداشت آزادی ست از سخنان رهبری و نظر شخصی خودم است نه عین سخنان آقا یا نقل سخنان ایشان، آقا خودشان گفتند حرف های من را تحلیل و مورد بحث قرار دهید.
8- تعصب انسان را کور می کند
بیانات امام خامنه ای
جمعه 26 آذر 1389 16:26
ما یک بحث سومى وجود دارد و آن، بحث مودت است. «قل لا اسئلکم علیه اجرا الّا المودّة فى القربى». این مودت چیست دیگر؟ ولایتِ اینها را داشته باشید، اطاعت هم از اینها بکنید؛ مودت براى چیست؟ این مودت، پشتوانه است. اگر این مودت نباشد، همان بلائى بر سر امت اسلامى خواهد آمد که در دورانهاى اول بر سر یک عده‌اى آمد که همین مودت را کنار گذاشتند، بتدریج اطاعت و ولایت هم کنار گذاشته شد. بحث مودت خیلى مهم است. این مودت، با این ارتباطات عاطفى حاصل میشود؛ ماجراى مصیبتهاى اینها را گفتن، یک جور ایجاد ارتباط عاطفى است؛ ماجراى مناقب اینها و فضائل اینها را گفتن، یک جور دیگر پیوند عاطفى است.

بنابراین، این عزادارى‌هائى که انجام میگیرد، این گریه و زارى‌اى که میشود، این تشریح حوادث عاشورا که میشود، اینها چیزهاى لازمى است. یک عده از موضع روشنفکرى نیایند بگویند آقا، اینها دیگر لازم نیست. نه، اینها لازم است؛ اینها تا آخر لازم است؛ همین کارهائى که مردم میکنند. البته یک شکل‌هاى بدى وجود دارد که گفته‌ایم؛ مثل قمه زدن که گفتیم این ممنوع است، نباید این کار انجام بگیرد؛ این، مایه‌ى دراز شدن زبان دشمنان علیه دوستان اهل‌بیت است. اما همین عزادارى متعارفى که مردم میکنند؛ دسته‌جات سینه‌زنى راه مى‌اندازند، عَلَم بلند میکنند، اظهار محبت میکنند، شعار مینویسند، میخوانند، گریه میکنند؛ اینها ارتباط عاطفى را روزبه‌روز بیشتر میکند؛ اینها خیلى چیزهاى خوبى است.
پاسخ صادق : شمایی که آمدی این مطلب را بدون اسم گذاشتی این جا، مگر من نوشتم گریه و زاری بد است؟ مگر نوشتم سینه زنی و زنجیر زنی بد است؟ این هایی که گذاشتید یکی از منابع من در نوشتن این مطلب بوده. منظورتان را متوجه نمی شوم.
"یك وقتى ما راجع به مسئله‌ى تظاهرات قمه، مطلبى را گفتیم، یك عده‌‏اى گوشه كنار صداشان بلند شد كه آقا! این عزادارى امام حسین است؛ مخالفت نشود با عزادارى امام حسین! این، مخالفت با عزادارى نیست؛ مخالفت با ضایع كردن عزادارى است. عزادارى امام حسین را نباید ضایع كرد. منبر حسینى، مجلس حسینى، محل بیان حقایق دینى، یعنى حقایق حسینى است. شعر در این جهت، حركت در این جهت، نوحه و مدیحه در این جهت باید باشد."
بیانات امام خامنه ای
جمعه 26 آذر 1389 16:26
بیانات امام خامنه ای(حفظه الله) در دیدار با جمعی از طلاب و روحانیون درسال 88

این را هم من در مورد تبلیغ در دوران محرّم – که حالا در پیش هست – عرض بکنم که بعضى حالا ممکن است بگویند شما میخواهید نهضت امام حسین را بیان بکنید، خیلى خب، بروید بیان کنید، دیگر روضه‌خوانى و گریه و زارى و اینها چیست؟ بروید بنشینید بیان کنید که حضرت این کار را کردند، این کار را کردند، هدفشان هم این بود. این، خیلى فکر خطائى است، نگاه غلطى است. این عاطفه‌ى نسبت به اولیاء خدا، اولیاء دین، این پیوند عاطفى، پشتوانه‌ى بسیار ارزشمند پیوند فکرى و پیوند عملى است. بدون این پشتوانه، خیلى سخت میشود در این راه حرکت کرد. این پیوند عاطفى، خیلى مهم است. اینى که امام راحل (رضوان اللَّه علیه) فرمودند عزادارى به سبک سنتى، این یک حرف از روى عادت نبود؛ حرف بسیار عمیقى است؛ ژرف‌نگرانه است. ببینید در قرآن نسبت به اولیاء الهى سه تعبیر وجود دارد:

یک تعبیر، تعبیر ولایت است؛ «انّما ولیّکم اللَّه و رسوله و الّذین امنوا الّذین یقیمون الصّلوة و یؤتون الزّکوة و هم راکعون»؛ بحث ولایت. معلوم است که پیوند، ارتباط، معرفت، اینها داخل در زیرمجموعه‌ى ولایت است.

یک بحث، بحث اطاعت است؛ «اطیعوا اللَّه و اطیعوا الرّسول و اولى الامر منکم»؛ اطاعت رسول و اطاعت اولى‌الامر. این، در عمل است. در میدان عمل باید اطاعت کرد، پیروى کرد.
ادامه دارد...
مهدی
جمعه 26 آذر 1389 11:24
سلام
غصه و درد اینجاست كه بین حرف‌ها تا عمل‌هامون زمین تا آسمان تفاوت است، مثلا اینجا میگیم "سین سین" گفتن‌ها و بعضی روش‌های عزاداری درست نیست ولی در عمل...
شاید دلیلش این است گاهی كیف و حالِ نفسانیِ گریه كردنِ خودمان را، حتی در عزای ائمه، به چیزهای مهمتر، مثل هدف اصلی عزاداری، ترجیح می‌دهیم،
قصه‌ی تلخی‌ست واقعا فاصله‌ی زیاد حرف ها تا عمل هایمان...
herespnu
پنجشنبه 25 آذر 1389 21:51
اینجا پیام نور است!!!
جایی که متعلق به همه پیام نوری هاست.
پیام نور را زنده خواهیم کرد.
www.herespnu.mihanblog.com
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.

← آخرین مطالب

← علاقمندی‌ها

← دوستان

← آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد کل پست ها :

←تبلیغات